Onze puppy voelde zich zo alleen,maar nog een hond?      Mooi niet, dus  neen.  We kunnen toch effen vrijblijvend kijken, in 't dierenasiel, zou je dat wat lijken?    Daar zat ze dan in 'n  betonnen hok, 'n slaapplaats op 'n houten blok. Tralies ervoor en 'n nummer op de deur, en overal die penetrante geur. Maar niets van dat alles merkte ik op, ik zag alleen maar die lieve kop.

 

 

 

 

 

 

KENNISMAKING MET MIJN HONDEN. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zielig smekende ogen, ze gaf me 'n poot dat was het moment waarop ik besloot. Bibberend op de poten likte ze m'n hand, al van het begin voelde 'k een hechte band.   't Scheen dat ze was gevonden in een trein, en dat er al een heel verleden moest zijn. Nu is ze al weer lang m'n trouwe kameraad.        Zo gauw ik ga zitten ligt ze aan m'n voet, alsof ze wil zeggen ; ik heb het hier goed en geweldig zoals ze zich met de puppy verstaat.

 

 

Gretige handjes in reflex op de tast spontaan onderzoekend met trappelend ongeduld. Grenzeloze uitbundigheid in verwondering naar het nieuwe met blindvertrouwen op de veilige thuishaven. Wondere wereld nog zonder gevaren door intuïtieve leidraad van beschermende verbondenheid.

 

Schommelende gevoelens van hoog naar laag met diep op aarde de wolkenloze horizon.  Vliegende gedachten in levende lucht van de zevende hemel der levenskunst. Dartelende emoties zweven ongebonden in 'n moment opname van ultieme vreugde.

   

TRIX BOSCH - E - MAIL