09/30
2014

Gouden Tegel voor Kenzari en Minis

Tijdens het Nederlands Film Festival in Utrecht zijn vandaag twee Gouden Tegels onthuld. Hadewych Minis en Marwan Kenzari mochten hun handafdruk op de Utrechtse filmboulevard zetten.
09/30
2014

Gouden Tegel voor Kenzari en Minis

Tijdens het Nederlands Film Festival in Utrecht zijn vandaag twee Gouden Tegels onthuld. Hadewych Minis en Marwan Kenzari mochten hun handafdruk op de Utrechtse filmboulevard zetten.
09/30
2014

Gouden Tegel voor Kenzari en Minis

Tijdens het Nederlands Film Festival in Utrecht zijn vandaag twee Gouden Tegels onthuld. Hadewych Minis en Marwan Kenzari mochten hun handafdruk
09/30
2014

Loek Peters: ‘In Nederland doet een Gouden Kalf niks voor je’

Tijdens het Nederlands Film Festival (NFF) gidsen de Gasten van de Volkskrant u door het veelbelovende programma en 'hun' Utrecht. Welke films kijken zij? Wie verdient een Gouden Kalf? En waar kun je tussendoor eigenlijk het lekkerst eten? Vandaag: acteur Loek Peters (40)
09/30
2014

John Cleese naar Carré met zijn levensverhaal

John Cleese, de Britse humorist, acteur en prominent lid van Monty Python komt naar Nederland. Op 21 oktober treedt hij eenmalig op in theater Carré in Amsterdam. Die week verschijnt bij uitgeverij Prometheus de Nederlandse vertaling van zijn levensverhaal in boekvorm: Kortom...de autobiografie. In het Engels: 'So, Anyway...'
09/30
2014

Pijnstillers is net niet helemaal geslaagd

Casper (Gijs Blom) staat op een kruispunt. Net lid van een jeugdorkest, ontdekt hij dat zijn moeder Marit (Birgit Schuurman) kanker heeft. Bovendien blijkt een bekende fotograaf (Raymond Thiry) zijn verloren gewaande vader. En er speelt nog veel méér, in deze zevende Carry Slee-verfilming, die nu eens niet door Dave Schram werd geregisseerd maar - verdienstelijk - door diens dochter Tessa. Samen met haar moeder Maria Peters schreef ze ook het scenario, dat de verschillende verhaallijnen behendig aan elkaar smeedt.Soms loopt het wel wat stroef. Tegenover de tedere scènes met Casper en Marit staat bijvoorbeeld een stroperige flashback waarin hij als ukkepuk per ongeluk zonder haar in de trein stapt. Schuurman en Thiry spelen ingetogen en subtiel, en Blom kan goed uit de voeten met de sombere, tobberige kant van zijn personage. Op de emotionelere momenten overtuigt hij helaas minder. Pijnstillers is oprecht en vaardig gemaakt, soms ook schrijnend, maar net niet helemaal geslaagd.
09/30
2014

Niet alles werkt even goed in Bloedlink

Wat moet je nou met een film als Bloedlink? De nieuwe Nederlandse thriller van Joram Lürsen en de openingsfilm van het Nederlands Film Festival is bijna een exacte kopie van het Britse The Disappearance of Alice Creed, een film die onlangs nog op de Nederlandse televisie te zien was. Het is niet meer, maar ook niet minder.Het verhaal begint ogenschijnlijk simpel: twee mannen ontvoeren een miljonairsdochter en houden haar vast in een verlaten appartement. Wat volgt is een kat-en-muisspel op de vierkante meter waarbij de verhoudingen steeds weer op zijn kop komen te staan.Je kunt je afvragen waarom je dit in het Nederlands opnieuw zou maken, bijna shot voor shot, wending voor wending, met iets andere decors en vrijwel identieke kleding. Je kunt je evengoed afvragen waarom niet. Het origineel kreeg goede kritieken vanwege het ingenieuze script. Het is een film die veel effect sorteert met weinig: drie acteurs, één locatie, lekker goedkoop dus.
09/30
2014

Knappe en onderhoudende film, die het niet van originaliteit moet hebben

Daar zit hij dan, opgesloten in het Labyrint. Thomas (Dylan O'Brien) heeft geen idee hoe hij er terechtkwam, net als de tientallen jongens die hem voorgingen. Zij berusten in hun situatie; Thomas weigert dat. Liever ontsnappen en daarbij sterven, dan wegkwijnen in deze onmetelijke gevangenis.The Maze Runner, gebaseerd op het eerste boek uit de Maze Runner-reeks van young adult schrijver James Dashner, ontwikkelt ras zijn eigen mythologie. De oase wordt de Laar genoemd; iedere jongen draagt zijn steentje bij om te voorkomen dat deze all male microsamenleving in chaos ontaardt. Enkele uitverkoren, zogenaamde Renners, willen het Labyrint in kaart brengen. Een gevaarlijke missie: in het dagelijks veranderende Labyrint huizen de verschrikkelijke Grievers. Wie die monsters zag, kan het niet navertellen.Een flinke dosis Hunger Games hier, een plukje Lost en Lord of the Flies daar: van zijn originaliteit moet The Maze Runner het niet hebben. Knap dat regisseur Wes Ball toch zo'n onderhoudende, spannende film heeft afgeleverd. Dat ligt vooral aan de setting. Ball maakt je flink benieuwd naar het Labyrint, nog voordat Thomas een stap naar binnen heeft gezet.Als het zover is, blijkt het Labyrint inderdaad de grootste troef van de film. Uitstulpend, krakend en bulderend als een gigantisch organisme, is het een even abstract als surrealistisch decor waarop je niet snel uitgekeken raakt. En dan zijn er nog altijd de Grievers, die als half-geautomatiseerde reuzenspinnen door de gangen van de doolhof krioelen.Intussen blijft de plot raadsels ophoesten. Wat is het Labyrint en wie heeft de jongens erin gevangengezet? Hoe dichterbij de climax komt, hoe oninteressanter en onsamenhangender The Maze Runner wordt. De post-apocalyptische clou voelt aan alsof de scenarioschrijvers even niets beters wisten.Misschien hoort dat lulverhaal ook bij het concept van de film, en zal het voor 2015 geplande vervolg pas leren hoe het nou echt zit, met dat Labyrint. Maar vooralsnog is het jammer, zo'n cliffhanger-slotbeeld dat lang niet zoveel nieuwsgierigheid wekt als alles wat eraan voorafging.
09/30
2014

The Equalizer had een fijne guilty pleasure kunnen zijn

Als Denzel Washington in een film een werknemer is van een soort Amerikaanse Gamma, weet je het al meteen: hier klopt iets niet. The Equalizer - losjes gebaseerd op een televisieserie uit de jaren tachtig - doet er vervolgens een eeuwigheid over om te laten zien dat hij inderdaad een moordmachine-in-ruste is.Dat regisseur Antoine Fuqua (Training Day, Olympus has Fallen) begint met een uitgebreide personageschets die in het actiefilmgenre een zeldzaamheid is, laat zien hoe bloedserieus hij The Equalizer neemt.Nu is dat prijzenswaardig, ware het niet dat het cliché-script al die ernst niet rechtvaardigt. Fuqua probeert steeds datgene wat iedere bioscoopganger allang al vermoedt of invult, kunstmatig diepgang te geven.Denk de inspirerend bedoelde praatjes en de filosofietjes over rechtvaardigheid van geweld weg en het is eigenlijk allemaal B-filmmateriaal. Een rouwende, voormalige actieheld in een leeg appartement. Een man met de gave om gevechten mentaal in een seconde vooraf helemaal te plannen. Een jong hoertje met toekomstdromen (ja hoor, Cloë Grace Moretz). Russische maffialeden met enge tattoos aangevoerd door een psychopaat. Inderdaad: in wisselende samenstellingen kwamen deze elementen al langs in de actiefilmgeschiedenis.Het is dat Washington gemaakt lijkt voor dit soort rollen en Marton Csokas als zijn Nemesis fijn aan hem is gewaagd. Daarbij neemt Fuqua zijn actiescènes ook serieus, waardoor ze groots en over de top zijn. Vooral een geinige finale in de bouwmarkt, waarbij Washington slim gebruikmaakt van alles wat hij in zijn handen krijgt.Ach, wat had The Equalizer een fijne guilty pleasure kunnen zijn als Fuqua niet zo veel tijd had vermorst aan pretenties.
09/30
2014

De makers van Manuscripts Don’t Burn zetten veel op het spel om de film te realiseren

'Ik doe het niet voor het geld', zegt Khosrow. Ondertussen controleert hij telkens het saldo van zijn bankrekening, om te zien of zijn salaris eindelijk is overgemaakt. Zijn zoontje is ziek en de doktersrekeningen moeten betaald.Als hij het niet voor het geld doet, waarvoor dan? Khosrow heeft de onaangenaamste baan denkbaar: hij is een beul die martelt en moordt in opdracht van de Iraanse geheime dienst. Samen met een collega is hij op jacht naar de kopieën van een manuscript van de schrijver Kasra. Daarin wordt een poging tot moord beschreven van de Iraanse overheid op een groep schrijvers en intellectuelen.Mohammad Rasoulof baseerde het scenario van Manuscripts Don't Burn op de nog altijd niet door de overheid erkende 'kettingmoorden' uit de jaren negentig. De regisseur is zelf slachtoffer van het repressieve Iraanse regime: het werken wordt hem zo goed als onmogelijk gemaakt en hij belandde al eens in de gevangenis. Het maakt zijn clandestien gedraaide thriller (die in mei vorig jaar, toen president Ahmadinejad nog aan de macht was, in première ging in Cannes) tot een ongekend moedige film.Waar veel Iraanse drama's alleen tussen de regels door kritiek leveren, schiet Rasoulof met scherp. Het is knap hoe hij bij al die woede toch ook de daders een menselijk gezicht weet te geven. En hoe hij, als een rasverteller, de spanning opbouwt en steeds net genoeg informatie geeft.Manuscripts Don't Burn overtuigt ook al zonder de wetenschap dat de makers veel op het spel zetten om de film te realiseren. Maar wanneer na de indrukwekkende slotscènes de aftiteling zwart blijft omdat de regisseur zijn cast en crew niet in gevaar wil brengen, geeft dat het verhaal een nog sterkere, angstaanjagende lading.